To projekt, nie obowiązujący plan. Plan ogólny gminy Sobienie-Jeziory jest na etapie uzgodnień i opiniowania. Nie wywołuje jeszcze żadnych skutków prawnych i przed uchwaleniem może się zmienić.
To jeszcze nie są konsultacje społeczne. Pisma składane teraz nie są formalnymi uwagami i nie zostaną rozpatrzone.
Dokumenty planistyczne są pisane językiem urzędowym. Tu tłumaczymy pojęcia, które spotkasz w wyniku dla swojej działki. Definicje potoczne są nasze — nazwy urzędowe pochodzą z przepisów i z dokumentów projektu planu.
Dokument, który dzieli całą gminę na strefy i mówi, co w każdej z nich jest przewidziane.
Zastępuje dotychczasowe studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W odróżnieniu od studium jest aktem prawa miejscowego, czyli powszechnie obowiązującym przepisem.
Plan ogólny nie określa przeznaczenia pojedynczej działki tak szczegółowo jak plan miejscowy. Wyznacza ramy, w których mieszczą się późniejsze plany miejscowe i decyzje administracyjne.
Obszar o wspólnym zestawie zasad — co można tu mieć i jak duże to może być.
Ustawa przewiduje trzynaście rodzajów stref. Każda ma symbol złożony z dwóch liter, na przykład SJ albo SZ. W projekcie planu dla gminy Sobienie-Jeziory występuje jedenaście z nich.
Granice stref nie pokrywają się z granicami działek. Jedna działka może leżeć w dwóch albo trzech strefach naraz — i wtedy dla każdej jej części obowiązują inne zasady.
Przykład. SJ to strefa wielofunkcyjna z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, SZ — z zabudową zagrodową.
Wyznaczony na mapie teren, na którym po wejściu planu w życie będzie można uzyskać warunki zabudowy.
To pytanie zupełnie niezależne od strefy planistycznej. Strefa mówi, co jest przewidziane. Obszar uzupełnienia zabudowy mówi, czy w ogóle da się tam budować bez planu miejscowego.
Poza obszarem uzupełnienia zabudowy i poza terenami objętymi planem miejscowym po wejściu planu ogólnego w życie decyzja o warunkach zabudowy nie będzie mogła zostać wydana.
Lista rodzajów terenów, jakie w danej strefie są przewidziane.
Dzieli się na podstawowy i dodatkowy. Podstawowy to zasadnicze przeznaczenie strefy, dodatkowy to funkcje uzupełniające, które gmina dopuściła obok.
Nazwy w profilu są urzędowe i pochodzą ze słownika krajowego, na przykład „teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej" albo „teren zabudowy zagrodowej". Różnica między nimi bywa decydująca — zabudowa zagrodowa to budynki gospodarstwa rolnego, nie zwykły dom.
Ile łącznie metrów podłóg wolno postawić na działce, licząc wszystkie piętra.
Liczbowo: suma powierzchni wszystkich kondygnacji nadziemnych podzielona przez powierzchnię działki. Wielkość bezwymiarowa — nie ma jednostki.
Nie mylić z maksymalną powierzchnią zabudowy. Intensywność uwzględnia piętra, powierzchnia zabudowy patrzy na budynek z góry.
Przykład. Intensywność 0,8 na działce 1000 m² to około 800 m² podłóg łącznie — na przykład dom parterowy o powierzchni 400 m² z takim samym piętrem.
Jaką część działki mogą zająć budynki, patrząc na nią z lotu ptaka.
Podawany w procentach powierzchni działki. Liczy się rzut budynków na grunt — nie liczy się liczba pięter.
W danych źródłowych projektu planu ten wskaźnik zapisany jest jako ułamek, na przykład 0,5. W naszym narzędziu przeliczamy go na procenty, żeby dało się go porównać z pozostałymi.
Przykład. 50% na działce 1000 m² to maksymalnie 500 m² pod budynkami.
Ile działki musi zostać zielone i przepuszczalne dla wody.
Trawnik, ogród, drzewa, oczko wodne — tak. Kostka brukowa, beton, taras na podbudowie — nie.
Jeśli projekt planu wymaga 100% powierzchni biologicznie czynnej, nie zostaje miejsca na budynek. Taka część działki jest z zabudowy wyłączona.
Przykład. 60% na działce 1000 m² oznacza, że co najmniej 600 m² musi pozostać zielone.
Jak wysoki może być budynek, mierząc od gruntu do najwyższego punktu dachu.
Podawana w metrach. To wskaźnik, który najłatwiej sobie wyobrazić: 12,5 m to mniej więcej dom z poddaszem użytkowym, 9 m to zwykle parterowy budynek z dachem stromym.
Decyzja urzędu określająca, co i jak można zbudować na działce, gdy nie ma planu miejscowego.
Wydawana przez wójta na wniosek. Po wejściu planu ogólnego w życie będzie ją można uzyskać tylko na terenach wyznaczonych jako obszar uzupełnienia zabudowy.
Nasze narzędzie nie odpowiada na pytanie, czy dostaniesz taką decyzję — to zależy od wielu warunków, które badane są dopiero w postępowaniu.
Szczegółowy plan dla wybranego fragmentu gminy — mówi wprost, co na której działce.
Tam, gdzie obowiązuje plan miejscowy, jego ustalenia są wiążące i nie potrzeba decyzji o warunkach zabudowy.
Gmina Sobienie-Jeziory ma jeden taki plan, z 2005 roku, obejmujący część Sobień Biskupich, Sobień Szlacheckich i Sobień Kiełczewskich Drugich.
Jednostka podziału gminy w ewidencji gruntów — w praktyce najczęściej jedna wieś.
Numer działki jest niepowtarzalny tylko w obrębie jednego obrębu. Ten sam numer występuje w wielu wsiach naraz, dlatego przy wyszukiwaniu trzeba wskazać, o którą wieś chodzi.
Pełny identyfikator działki wygląda tak: 141707_2.0015.444/3 — kolejno gmina, obręb i numer działki.
Etap, na którym projekt planu opiniują instytucje — jeszcze nie mieszkańcy.
Projekt trafia do organów takich jak konserwator zabytków, regionalna dyrekcja ochrony środowiska czy zarządcy dróg. Dopiero po tym etapie następuje wyłożenie projektu do publicznego wglądu i konsultacje społeczne, w których można złożyć formalną uwagę.
Projekt planu ogólnego gminy Sobienie-Jeziory jest obecnie na etapie uzgodnień. Pisma składane teraz nie są uwagami i nie zostaną rozpatrzone.
